Thursday, 5 October 2017

Varthamana Kala Tiruthankar

Rishabha (Rsabha) was the first Jina hence he is often called Adi-natha. He is mentioned in most of the Hindu Puranas, Markandeya, Kurma, Vayu, Garuda, Brahmanda, Varaha, Linga, Vishnu, Skandha etc, with Bhagavat giving the most details. In the past he was always portrayed with long hair.

Rsabha was the first arhat. As a king, he was the pioneer in the fields of agriculture, trade and commerce, and crafts. He developed these for the good of his people. He was the first to set up a social organization and administrative machinery for it. He became an ascetic in pursuit of spiritual attainments and was canonized as an Arhat. Then he began to preach his religion. This event belongs to that period of pre-history when human civilization was in its infancy. Primitive people were being settled in villages in organized communities. Arhat Rsabha lit into every heart the fire, which burnt in himself. The tradition of the arhats was born and it flowed unfettered till the time of Parsva who was a historical figure. The earlier arhats are considered to be pre-historic....

Father's Name   Nabhi   Mother's Name   Marudevi

Birth Place Ayodhya

Birth Tithi Chatra ku. 8     Diksha Tithi  Chatra ku. 8  Kevalgyan Tithi   falgun ku. 8
Naksharta      Uttrashadha         Diksha Sathi   4000  Shadhak Jeevan  1,00,000 purva
Age Lived             84,00,000 purva  Lakshan Sign        Vrushabha            Neervan Place    Asthapad Neervan Sathi    10000              Neervan Tithi      madha ku. 13

Ajitnath Bhagwan was the second tirthankar of this Avsarpinikaal.

Ajitnath Bhagwan was born to King Jitashatru and Queen Vijaya at Ayodhya.

His place of Nirvaan is Sammetshikhar. His symbol is elephant.
The counting of Bhav (births) starts after gaining Samyak Darshan. Ajithnath took 3 bhavs to attain liberation. The bhav in which he attained Samayak Darshan is described below. There was a king named Vimalvahan of Sushimanagar.

Sambhavnath Bhagwan is the 3rd Tirthankar of the Avsarpani Kal.

He was born to father King Jitari and mother Sena Devi. He was born in Shravasti Nagri. His symbol is Horse and had 102 gandhars. Sambhavnath Bhagwan attained nirvana at Samet Shikhar. Bhagwan took 3 bhavs to attain nirvana after Samiyak Darshan

Abhinandan Bhagwan was the fourth Tirthankar of the Avsarpani Kaal.
 He was born in Ayodhya Nagri to King Samvar and mother Siddhartha. His symbol was monkey. His name was kept Abhinandan becasue as soon as he was born there was happiness all over the kingdom. People got extremely happy and overjoyed. He had 116 Gandhars. He attained Nirvana at Samet Shikhar. After samyak darshan he took 3 bhavs to attain nirvana.

There was king named Mahabal in Ratnasanchaya Nagri. He was full of qualities and was not attached either with his kingdom or with wealth and money. He was calm, polite, down to earth and humble. Once a sadhu arrived at the nagri and he was so impressed that he took Diksha under him.

Sumatinath Bhagwan was the fifth tirthankar of this Avsarpinikaal.

 Sumatinath Bhagwan was born to King Megh and Queen Sumangla at Ayodhya.
 His place of Nirvaan is Sammetshikhar. His symbol is Goose. The counting of Bhav (births) starts after gaining Samyak Darshan. Sumatinath Bhagwan took 3 bhavs to attain liberation.

Padmaprabhu Swami is the 6th Tirthankar of this Avsarpani Kaal.

He was the son of King Shridhar and queen Shushima.
He was born in the town of Kaushambi. He was named Padmaprabhu because in the initial stages her mother always wanted to sleep on a lotus. He had 107 gandhars and took 3 bhavs after Samiyak Darshan to attain Moksh. The topic of his first sermon was Sansar Bhavna. He compared sansar with ocean and explained that the way the amount of water in an ocean is unaccountable, the same way, the number of times we take birth and death is also unaccountable.

Suparshwanath Bhagwan is the 7th Tirthankar of this Avsarpani Kal.

 He was the son of King Pratisthit and Queen Prithvi.
 He was born in Varanasi. He attained Nirvana in Samet Shikhar. He had 95 Gandhars and he took 3 Bhavs after Samyak Darshan to attain Moksh. The topic of his first sermon was Anyatva Bhavna which means that our soul and all the other things present in the world are different. Our soul is one different entitiy and it should not be connected to anything in the world. Our body is temporary but our soul is permanent.

Chandraprabhu Swami is the 8th tirthankar of the Avsarpani kal.

 He was born to King Mahasen and Mata Lakshmana in Chandrapuri Nagri
. He had 93 gandhars and he attained Nirvana at Samet Shikhar. He took 3 bhavs to attain moksh after Samyak Darshan. His topic of first sermon was Ashuchi Bhavna. Asuchi means something that is not clean or something which is not pure.

9. Birth of Pushpadanta
From the Vijayant dimension of gods this soul of King Mahapadma descended into the womb of queen Rama Devi, wife of king Sugriv of Kakandi. One morning when King Sugreev was going for ‘Guruvandana’, he called upon Queen Rama Devi. When Queen came at the door, she was looking little tired. When King asked her, she said that she was a bit tired but very happy from inside. She added that she had seen some very auspicious dreams early in the morning. It was like a chain of fourteen (sixteen according to the Digambar Jain Sect) great things. Both of them went to muni Shri Shantipriya, and asked about the meaning of the dream. Hearing this muni ji said that now King and Queen both should be happy and spend more time in devotion of lord, as they will soon have a son who will become a Tirthankara. On the fifth day of the Margshirsha Krishna month of the Hindu calendar, queen Rama Devi gave birth to a son.
10. The being that was to be Bhagavan Sheetalnath, in his previous but one birth was the king Padmottar of Sushima town in the Pushkarvar island. When his son reached adulthood the religious king gave his kingdom to the son and took Diksha from Tristadha Muni. Vigorous spiritual practices and worship of the pious souls as mentioned in the scriptures resulted in his acquiring the Tirthankar-nam-and-gotra-karma. Completing his age he reincarnated as the king of the Pranat dimension of gods.
10. Birth of Lord Sheetalnath
In Bhaddilpur town in the sub-continent of Bharat, ruled king Dridhratha. In the womb of his queen, Nanda, descended the being that was Padmottar, when he completed his age in the dimension of gods. One day when early in the morning King Dridhratha was busy in his work when a dasi (maid) of queen came and asked if queen can come and meet him now. Dridhratha, agreed and asked her to come in his study. The queen went in there and quietly stood beside the king. He was lost in a book. King asked her the purpose of coming so she added that she had seen some very auspicious dreams early in the morning. It was like a chain of fourteen (sixteen according to the Digambar Jain Sect) great things. King immediately said that these dreams were like the same as Bhagvan Suvidhinath’s mother saw. This meant that she was going to give birth to a pioused soul who would become Tirthankar. On the tweflth day of the month of Magh (according to Hindu Calendar), Nanda Devi gave birth to baby boy.

11. Lord Shreyansnath was the eleveth Jain Tirthankar of the present age (Avasarpini). According to Jain beliefs, he became a siddha, a liberated soul which has destroyed all of its karma.
In his earlier incarnation, the being that was to become Lord Shreyansnath purified his soul as king Nalingulm of Kshema town in Pushkarvar island. He performed hard and deep spiritual practices and purified his soul to high extends in his life. Due to this he acquired the Tirthankar-nam-and-gotra-karma and went to the Mahashakra dimension of gods.

12. In his previous incarnation Lord Vasupujya's soul was King Padmottar. King Padmottar ruled over Mangalavati town of Ardhapushkar island. He was a person devoted to spiritual pursuits. In later part of his life he took Diksha from Acharya Vajranabh. Reducing the tarnish of Karma by penance and spiritual practices he earned the Tirthankar-nam-and-gotra-karma and incarnated as a god in the Pranat dimension.
Birth of Lord Vasupujya
Vasupujya was the king of Champa town in the Bharat sub-continent. His queen was Jaya Devi. Besides being a great warrior King Vasupujya was a compassionate and charitable person. The queen too was benevolent and she inspired the king in his charitable activities. The being that was Padmottar after completing his age in Pranant dimension descended into the womb of queen Jaya Devi.

It was morning time and sun was shining brightly over Ganga River. On the third floor of a beautiful palace near the shore of Ganga, was King Vasupujya sitting in his deep thoughts when Queen Jaya Devi came to him and expressed her anxiousness to know the meaning of fourteen (sixteen according to Digambar Jain Sect) auspicious dreams she saw early in the morning. King was very happy and explained that these dreams are seen by a women who is about to give birth to a pious soul, a Tirthankara. On the fourteenth day of the Falgun Krishna month of the Hindu calendar, queen Jaya Devi gave birth to a son.

13. Lord Vimalnath
King Kritavarman and queen Shyama Devi of Kampilpur were both spiritualists and devotees of the Jina. The queen one day saw fourteen (sixteen according to Digambar Jain Sect) auspicious dreams and the augurs announced that she will give birth to a Tirthankar. The being that was Padmasen descended into the queen's womb from the Mahardhik dimension of gods. On the third day of the Magh Sukla month of the Hindu calendar, queen Shyama Devi gave birth to a son.
In his previous incarnation Lord Vimalnath's soul was King Padmasen. King Padmasen ruled over Mahapuri town in Datakikhand. He was always engaged in spiritual practices. Later he took diksha from Acharya Yarsvargupt. As a result of his deep meditational practices he purified his soul to an extent that he acquired the Tirthankar-nam-and-gotra-karma. Because of this he reincarnated in the Mahardhik dimension of gods.

14. Lord Anantnath
In his previous incarnation Lord Anantnath's soul was King of Arishtha town in Dhatkikhand was well known for his beauty, personality and bravery. All beautiful ladies were his fan. But he had a bend for spiritual practices and took diksha from Acharya Chitraaksh. He had purified his soul to a high extends in his life. Because of this he reincarnated in the Pushpottar dimension of gods.

From Pushpotar dimensions of god, the soul of Lord Anantnath descended in the womb of Queen Suyasha Devi, wife of king Simhasen of Ayodhya. It was early in the morning and the entire Ayodhya kingdom was under the heavy showers of the rain. King Simhasena was sitting in his deep thoughts and thinking about endless questions which were coming in his mind. Queen Suyasha came behind and greeted the King. Her face also revealed as if she is also carrying lots of questions in her mind. On asking, queen told the king that early that morning she dreamt of fourteen (sixteen according to digambar jain beliefs) things and since then an endless series of questions are arising in her mind. King Simhasena told that it was a sure sort sign that she was going to give birth to a son who will be the light in dark, a savior,
a ruler of hearts, a spiritual leader, a person having endless knowledge and endless qualities. On the thirteenth day of the dark half of the month of Vaishakh (according to Hindu Calendar), queen Suyasha gave birth to this great divine power.

15. Lord Dharmanath
In his previous incarnation Lord Dharmanath's soul was King Dridhrath of Bhaddilpur town in Mahavideh area. Although he had lot of wealth and large kingdom but lead the life of detachment from worldly things. He had a bend for spiritual practices and in the process earned Tirthankar-nam-and-gotra. He reincarnated as God in the Vijyanta dimension.

From Vijyant dimensions of god, the soul of Lord Dharmanath descended in the womb of Queen Suvrata Devi, wife of king Bhanuraja of Ratnapuri. Ratnpuri was a very famous kingdom of Bharat. It was famous for business of Ratna (gems). It was a beautiful city. Stars were still shining in the sky when queen got up. She was feeling very happy as she saw some very auspicious fourteen (sixteen according to digambar jain beliefs) dreams and wanted to rest for a longer time, but then decided to get ready and do some religious praying and activities. As soon as the sun shined on the top, Suvrata Devi went to the king and asked for the result of her dream. She asked his king, “Maharaj, you mentioned about the chain of auspicious dreams that Tirthankar Rishabhdev’s mother saw. Exactly like those dreams, I dreamt a chain of fourteen (sixteen according to digamabar jain beliefs) great things.” The king felt very happy and told his queen that the result is true for her also. She was about to give birth to divine soul. On the third day of the bright half of the month of Magh (according to Hindu Calendar), queen Suvrata gave birth to this great divine power.

16. Lord Shantinath
From the dimension of gods, the being that was Meghrath descended into the womb of queen Achira, wife of king Vishwasen of Ikshvaku clan and ruler of Hastinapur. It had been raining from continuous seven days in Hastinapur area. The sky was covered with dense dark clouds and it was thundering along with heavy rain. Everybody was upset in the town. But this morning, clouds seemed to calm down a little and rain turned to drizzle. Queen could not control her self this morning and went to meet the king inspite of the rain outside. She wanted to tell the king about the fourteen (sixteen according to the digambar jain beliefs) auspicious dreams she saw at the dawn of the day. King understood that her queen was carrying a pious soul in her womb.
King was sitting in his court when his general, secretary, health minister, religious leaders all came to him and mentioned about the epidemic spread all over and that about hundreds of people started dying every day. King was in great tension because he felt helpless in solving the problem. He took a vow that he will not eat or drink as long as peace and normalcy does not return to his to his kingdom.
Moved by his this harsh vow, the king of gods himself appeared before the king and said, “O king! You are unnecessarily disturbed. What can happen wrong in the place where the wish fulfilling trio of chintamani, kalpavriksha, and Kamdhenu exists? Remember about the fourteen (sixteen according to the digambar jain beliefs) dreams that the queen saw. Her glance at the vast expanses of your kingdom all around is enough to remove all the miseries from wherever it reaches.”
Next day in a beautiful chariot king and queen both started their journey for the entire kingdom. And wherever they went there was a message of calmness and relief.
On the thirteenth day of the dark half of the month of Jyeshtha the queen gave birth to the great and illustrious son.

17. Lord Kunthunath
In his previous incarnation Lord Kunthunath's soul was King Simhavaha of Khadgi town in Mahavideh area. He was a powerful and illustrious king. He had a bend for spiritual practices and after handling over the responsibilities of the kingdom to his son, he took diksha from Samvaracharya and did deep spiritual practices. As a result of his vigorous penance and devotion for the Arhant, he earned Tirthankar-nam-and-gotra. Completing his age he reincarnated in the Sarvarthasiddha dimension of gods.
From the dimension of gods he descended into the womb of queen Shri Devi, wife of king Shursen of Hastinapur. At the dawn of the ninth day of Shravan Krishna, queen saw the auspicious fourteen (sixteen according to the digamabar jain beliefs) dreams. This indicated that the coming soul would be a conqueror – a chakravarti king. And these dreams also indicated that he would be a Tirthankar. On the 14th day of the Vaishakh Krishna month of the Hindu calendar, queen Shridevi gave birth to a son.
18. Lord Arahnath
In his previous incarnation Lord Arahnath's soul was King Dhanpati of Sushima city in Mahavideh area. He took diksha from Samvar Muni and did deep spiritual practices. As a result of his vigorous penance and devotion for the Arhant, he earned Tirthankar-nam-and-gotra. Completing his age he reincarnated in the Graiveyak dimension of gods.
From the dimension of gods he descended into the womb of queen Mitradevi, wife of king Sudarshana of Hastinapur. Queen saw the auspicious fourteen (sixteen according to the digamabar jain beliefs) dreams. This indicated that the coming soul would be a conqueror – a chakravarti king. And these dreams also indicated that he would be a Tirthankar. On the 10th day of the Margshirsh Krishna month of the Hindu calendar, queen Mritradevi gave birth to a son.

Image result for mallinath tirthankar

20. Lord Munisuvrata
Lord Munisuvrat purified its soul during his birth as Surshreshta, the king of Champa city in Mahavideh. area. He had a bend for spiritual practices and in the process of his vigorous devotion for the Arhant, he earned Tirthankar-nam-and-gotra. Completing his age he reincarnated in the Pranat dimension of gods.

From the dimension of gods he descended into the womb of queen Padmavati, wife of king Sumitra raja of Rajgriha. On the third day of Shravna Krishna (according to Hindu Calendar) queen saw the auspicious fourteen (sixteen according to Digambara Jain Sect) dreams. It had been raining. Queen got up, took bath and did her religious activities and went to see the King to understand the meaning of these dreams. King told her excitedly that she was going to give birth to a very pious soul who would become a Tirthankara. On the 10th day of the Vaishakha Krishna month of the Hindu calendar, queen Padmavati gave birth to a son.

 21. Nami nath Tirthankar. During the pregnancy, once a neighboring king attacked Mithila. The warriors and the war minister  as well as the king was unaware of this  attack. The terror seemed to surround them from all over. And even the king felt disturbed and worried. He did not knew what to do. While the king went to face the attack, queen thought of going on the top of the palace and see the attacking party from there as she was aware of the poised soul she was carrying in her womb. The aura of the pious soul was so powerful that attacking leaders bowed their head as soon as they saw the queen. The neighboring king asked king Vijay to pardon him for the sudden attack and forwarded a hand of friendship. 
After this incident the king decided to name his forth coming son as ‘Naminath’. 
On the eight day of the dark half of the month of Shravan, Naminath was born. 

 22. Nemi tiruthankar He is a legendary figure, who lived for 1,000 years,[1] and was the youngest son of King Samudravijaya and Queen Shivadevi. He is believed in Jainism to be the cousin of the Hindu god Krishna,[2] and his iconography includes the same conch as found with the Hindu god Vishnu.[4] He was born at Sauripura (Dvaraka) in the Yadu lineage, like Krishna.[5] His birth date is the 5th day of Shravana Shukla in the Hindu calendar. He herded cattle and became fond of animals.[5] According to Jain mythology, on his wedding day Neminatha heard the cries of animals being killed for the marriage feast,[6] and moved by the sorrow he renounced the world – a scene found in many Jain artwork.[2][7][8] He attained moksha on Girnar Hills near Junagadh, a pilgrimage center for Jains.[2]
According to Long, the Jain legends state that Neminatha taught Krishna the knowledge that he shared with Arjuna in the Bhagavad Gita, a historic reason that has led Jains to accept, read and cite the Bhagavad Gita as a spiritually important text, celebrate Krishna related festivals and intermingle with Hindus as spiritual cousins.[9]

23. Parwanath tiruthankar
About 3000 years ago, King Ashwasen was ruling over the Kingdom of Varanasi, which is also known as Banaras, situated on the bank of Holy River Ganga. They had a son named Parshva Kumar. Parshva Kumar later became the 23rd Tirthankara Parshvanath of present age (Avasarpini).
At that time there was a mendicant named Kamath. He had lost his parents in childhood and was raised as an orphan. Being disgusted of his miserable life, he had become a monk and was undergoing severe penance. He came to Varanasi to perform a Panchaagni (five fires) penance. Many people were impressed by his penance and therefore worshipped Kamath. When young prince Parshva kumar came to know this, he realized the violence of living beings involved in a fire. He came there and tried to dissuade Kamath from the sacrificial fire.
Kamath did not agree that life of any being was at stake because of his ritual. By his extra sensory perception, Parshva kumar could see that there was a snake in the wood that was put in the sacrificial fire. He asked his men to take out that wood and to shear it carefully. To the surprise of the onlookers, a half burnt snake came out of the burning piece of wood. The snake was burnt so badly that he died. Parsvha kumar recited the Navakar Mantra for the benefit of the dying snake, who was reborn as Dharanendra, the lord of Asurkumars. Kamath became very annoyed by this interference but was unable to do anything at that time. He started observing a more severe penance and at the end of his life, he was reborn as Meghmali, the lord of rain.
Observing the miseries that living beings had to experience, Parshvakumar developed a high degree of detachment. At the age of 30, he renounced all his possessions and family and became a monk. Later on, he was known as Parshvanath. He spent most of his time meditating in search of ultimate bliss for all.
Once, while he was in meditation, Meghmali saw him. He recalled how Parshvanath had interfered in his penance in an earlier life. He decided to take revenge. By his supernatural power, he brought forth all kinds of fierce and harmful animals like elephants, lions, leopards, snakes etc. As Lord Parshvanath stayed in meditation unperturbed, Meghmali brought forth heavy rains. The rainwater touched the feet of Parshvanath and started accumulating. It came up to his knees and then to his waist and in no time, it came up to his neck.
Dharanendra noticed that Parshvanath, his benefactor, was going to drown in rising flood water. He immediately came there and placed a quick growing lotus below the feet of the Lord so that he could stay above water. Then he spread his fangs all across the head and the sides of the Lord in order to protect him from pouring rain. Dharanendra then severely reproached Meghmali for his wretched act and asked him to stop the rain. All efforts of Meghmali to harass the Lord were thus in vain. He was disappointed and realized that he was unnecessarily creating trouble for the graceful, merciful Lord. He withdrew all his supernatural power and fell at the feet of the Lord with a sense of deep remorse. He sincerely begged the Lord to forgive him for his evil acts.

Vardhman  tiruthankar
entered his mother's womb on the sixth day of the second half of Ashad month.
Boy Vardhman was healthy, handsome and possessed of an attractive personality, since birth. He justified the name Vardhman given to him, growing like the digit of the moon on the second day of the bright fortnight. His gold like physique attracted all and sundry. The lord of gods himself assumed a thousand eyes to drink deep the beauty of the frame of the Lord.
He was a sentient, thoughtful, discriminate and fearless boy. He did not know any fear. He was an embodiment of courage. He was, therefore, known as Veer and Ativeer since his childhood. Five of his names are famous -Veer, Ativeer, Sanmati, Vardhman and Mahaveer.
He was prompt and ready-witted and never lost his balance in difficulties. One day, boy Vardhman delighting his parents and citizens by his childlike playfulness, was playing in the garden with other princes. He climbed a tree in his playful spirit. Meanwhile a terrible black snake encircled the trunk of the tree and began to emit fumes out of a fit of anger that would shake even the very strong. Finding themselves in adverse circumstances, the children began to shiver with fear, but that terrible snake could not disturb patient and strong child Mahaveer. Seeimg Mahaveer fearlessly and without hesitation coming near it, the furious snake left the fury and went his way.
In the same way, once, an elephant became made and began to spread havoc in the city, breaking away from the pillar of the building in which elephants are kept. The whole city was agog and people began to run from one place to the other in panic. Prince Vardhman, however, did not lose his presence of mind and controlled the elephant with his power and cleverness. The bravery and patience of the Prince became a talk of the common men in the city.
He was a genius and could solve great problems easily. He was quiet by nature; the seriousness grew with his entry into youth. He loved loneliness. He was always busy pondering over the fundamentals of life and death and indulged in deep discussions. Those eager to get to truth, placed their misgivings before him and he solved them in no time. Most of the doubts and misgivings were resolved by the sight of his calm posture. The big doubts about the fundamentals of religion of the big monks were removed by just having a look at his physical frame. He was himself a solution of these misgivings.
One day he was sitting in the fourth storey of his palace deeply engrossed in contemplation. His comrades came and asked mother Trishla where Vardhman was. Busy in her household, the mother just pointed to the upper storey. The boys ran to the seventh storey, but did not find Vardhman there. When they asked King Siddhartha, who was studying religious texts, where Vardhman was, he just pointed to the lower storeys. Hearing the contradictory statements of the father and the mother, the boys were confused. They searched every storey and found Vardhman in the fourth one, studying. The boys complained that they had searched all the storeys of the palace and Mahaveer was hiding there as a philosopher. Vardhman asked them why they did not ask the mother to tell them where he was. The boys said that the whole trouble arose out of the asking. The mother told them that he was up, while the father told them that he was downstairs. The problem was where to find and where the truth lay. Vardhman told them that both were correct; that he was on the fourth storey, up from the point of view of the mother and down from the point of view of the father. The mother was on the first storey, while the father on the seventh. The positions downwards and upwards are relative. Without relativity there is no question of downwards or upwards. Though the nature of the substance is without any relation with any other substance, the description is relative. Thus boy Vardhman used to explain lofty principles to the boys easily.
The world tried to persuade him to follow their path but Mahaveer was engrossed deep in the depths of his soul and so the world could not entangle him to follow their path. Youth threw its die on him, but in vain. The parental affections tried to block his way, but he did not float on the flood of his mother's tears.
Accordingly he left his home in the thirtieth year of his youth, on the tenth day of the first half of Magsir. He became naked and engaged himself in the pursuit of his self in that solitary forest. The Laukantik gods came from the heavens and praised him for his resolve with great reverence. Monk Vardhman used to remain silent and did not talk to anybody. He was always engrossed in the contemplation of his soul. He did not even remember that he needed a bath or the cleaning of his teeth. He used to rest in the caves of the mountains, holding friends and foes alike, and was not disturbed by the fury of the inclemencies of weather.
The cruel animals of the forest saw is calm posture, natural ease and non-violent life and forgot their natural enmity and became friends. Snakes and mongooses, tigers and cows used to drink water from the same wharf. Wherever he stayed, the whole atmosphere was full of peace and quiet.
If sometimes he happened to have a liking for food, he would go to the nearest town with strange mental reservations. If some householder gave him pure food according to the scriptures' command and with nine types of rituals, he would take his meals and soon return to the forests. He also accepted food once at the hands of grief-ridden Sati Chandanbala.
Thus engaged in external and internal penances, he spent twelve years. At the age of forty-two in this state of deep self-absorption he annihilated subtle attachment and attained the completely detached state of his being. With this state of spiritual development he attained omniscience also. He became real Mahaveer having conquered the enemies of delusion, attachment and aversion completely. He became a Bhagwan being an omniscient and a completely detached being. In theite fruition of Tirthankar Namkaram, he got that status and was known as Bhagwan Mahaveer. His divine message was delivered first on the first day of the. month of Shravan, on account of which this day has been celebrated in the whole of India as Veer Shasan Jayanti.
Kuber was ordered by the Lord of the gods to construct a huge meeting-hall called the Samavsharan for the worldly creatures to meet and hear the divine message of Lord Mahaveer. Every being was entitled to go there and hear the message. There was no distinction of big or small. One whose conduct is non-violent, who has touched the intrinsic nature of substances, who has dived deep in his own self, is greater than not only human beings but also gods, though he may be born in a low family.
In his religious congregation kings and the commons, rich and poor, black and white, all sat together and listened to his message. Animals along with gods and humans also sat there and listened to the divine teachings of the Lord. Such equality amongst the creatures of this world is difficult elsewhere. In the fourfold federation of the Lord, there were monks, she-monks, male and female householders.
Many learned scholars opposed to him, became his disciples shunning their own wrong conceptions, after being influenced by his message of universal love and goodwill. The chief amongst them was his chief disciple Indrabhuti Gautam. He was accepted as the first preceptor of the Lord and became famous as Gautam Swami. The story of how he was initiated into Digamber Jain monkhood is quite interesting.
Indrabhuti Gautam was well versed in the Vedas and Vedangas. He had five hundred disciples. When the Indra realised that Indrabhuti Gautam alone could become the chief preceptor of the Lord, he went to his abode in disguise of an old Brahmin, Indra introduced himself as a disciple of Mahaveer and asked Gautam the meaning of a Sanskrit verse.
Indrabhuti became thoughtful. "What are these six substances, nine matters, five Astikayas etc. ?" He concealed his ignorance in his pride and told Indra that he would like to discuss these with his master i. e., Lord Mahaveer. He expressed his desire to accompany lndra to the place where the Lord was delivering his sermons. The time was ripe for the reception of real spiritualism in the case of Gautam and for the Lord to start delivering his long awaited message of religion. As Indrabhuti Gautam came near the Samavsharan his rigidity suddenly turned into softness. His pride disappeared at the sight of the Manstambha, (a pillar just in front of the Samavsharan) and he approached the Lord with a request for his own initiation into monkhood. By his own ability and the magnanimity of Mahaveer, he became the first Gandhar of the Lord. There were ten other Gandharas whose names were; (1) Agnibhuti, (2)Vayubhuti, (3) Aryavyakta, (4) Sudharma, (5) Mandit, (6)Mauryaputra, (7) Akampit, (8) Achaibhrata, (9) Metarya and (10) Prabhas.
Amongst his householder disciples Maharaj Shrenik (Bimbsar), the king of Magadh, was the chief.
He traversed the length and breadth of India continuously for thirty years. Different beings understood his teachings in their own languages. His sermons were called Divya Dhwani. He has upheld the independence of the soul and all other substances. He declared that every soul is independent; none depends upon the other; self-reliance is the way to achieve complete independence. Self-reliance is nothing but centralisation of one's vision on one's soul only, different from colour, attachment and division. Independence can only be achieved on one's own strength; you can't get infinite bliss and independence in charity or achieve them on others' strength.
All souls are separate and independent, not one, but like one, similar, none big or small. He, therefore, ordained :-
1. Regard other souls as your own.
2. All souls are equal, but not one.
3. If our efforts are directed towards right direction, every soul can attain godhood.
4. Every creature is unhappy on account of his own mistakes, and can become happy by removing the mistakes.
Mahaveer did not propagate any new truth; there is nothing like old or new in truth. Whatever he said is true and eternal. He did not establish truth; he only inaugurated it. He did not found any new religion. Religion is the nature of substances. The nature of substances cannot be built. How can that which can be built be called nature ? It can only be known. Remaining away from the pride of doing and detaching himself from non-self entities one who knows the self and the non-self, without in any way being influenced by others, and in all their perspectives, is God. Tirthankar Bhagwan knows and exposes the nature of things, does not create them.
He was a Tirthankar. He propounded the Tirtha i.e., the way to the liberation of the soul. Acharya Samant Bhadra has called his teachings Sarvodaya Tirtha (religion that preaches the welfare of all living beings).
Oh Lord Mahaveer - Your religion is for the welfare of one and all. There is no contradiction in your teachings, only whatever you say is relative i.e. described from different perspectives, one predominating the other according to contexts; the assertions of other preachers, not being relative, are not able to propound the nature of things, as they are. Your exposition of the truth of life is capable of destroying all the miseries and misfortunes of this world and of leading worldly beings to their supreme happiness and as such it is Sarvodaya Tirtha i.e., religion for the welfare of all living beings."
That which leads to the welfare of all is Sarvodya. The religion for the welfare of all as propounded by Lord Mahaveer and his exposition of truths of life and immortality, have no narrowness or limits. The religion of the soul is for all creatures. It is a kind of narrowness to associate religion with human beings only. It is a religion of all the living beings. The term "religion of man" is also not liberal enough. It limits the scope of religion to the community of human beings only, while religion extends to all the sentient world, for all the creatures want to live in peace and happiness.
Tirthankar Bhagwan Mahaveer has expounded the complete independent existence of every substance and that every substance changes its modifications itself. No other substance can interfere in this natural procedure. Even God, the almighty, is not the creator or the destroyer of, this existence of the things. The preachings of Mahaveer upheld the independence not only of the living beings, but of all the atoms, which are the smallest (indivisible) particles or units of matter substance and which cannot be further divided. The desire to interfere in the activity of others is false, of no avail and causing unhappiness, for it is sheer ignorance to regard others as the creator or destroyer of happiness and misery, life and death, of other beings.
It has been well said that our own merits and demerits will be meaningless if one being is regarded as the creator of others' happiness and misery, life and death. The question is - can anybody, however strong, make us happy, even, if we indulge in demerits ? Likewise can anybody, be it God himself, harm us, if we keep ourselves busy in meritorious engagements ? If yes, it would be worthless to do good and be afraid of the bad, because it is not necessary to reap the consequences of one's actions. If it is true that we have to reap the consequences of our own actions, good and bad, the concept of any interference is meaningless. The same truth has been expressed by Acharya Amitgati in Slokas 30-31 of Bhawna Dwatrinshatika.
In the end, at the age of seventy-two, on the Dipawali day, the last Tirthankar of this epoch Bhagwan Mahaveer, abandoned this physical frame and attained Nirwan (complete liberation). The same day, his chief disciple Indrabhuti Gautam achieved omniscience. According to Jain tradition, the great festival of Deepawali is celebrated in honour of the liberation of Bhagwan Mahaveer and attainment of complete sentience by his chief disciple Gautam.

Wednesday, 1 July 2015


செங்கற்பட்டு மாவட்டம்


இந்த ஊர் சுந்தரவரதப்பெருமாள் கோயிலில் ஆதிநாதர் (இருஷபதேவர்)
திருவுருவம் இருக்கிறது. இங்கு முற்காலத்தில் சமணர் இருந்திருக்க வேண்டும்.

ஒலக்கூர் இரயில் நிலையத்திலிருந்து 5 மைலில் உள்ளது.

இங்குக் கற்பாறையில் சமணத் திருவுருவங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன
இவ் வுருவங்களின் நடுநாயகமாக உள்ளது ஆனந்த தீர்த்தங்கரரின் உருவம். இத் தீர்த்தங்கரரின் பெயரே இவ்வூருக்கும் பெயராக அமைந்திருக்கிறது

ஆனந்த தீர்த்தங்கரருக்கு ஒரு யக்ஷ¤குடை பிடிப்பது போன்றும் மற்றொரு யக்ஷசாமரை வீசுவது போன்றும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

மதிரை கொண்டபரகேசரிவர் மனுடைய (பராந்தகன் 1) 38 ஆவது ஆண்டில் (கி.பி. 945 இல்) எழுதப்பட்ட சாசனம் இங்கு உளது. இங்கு ஜினகிரிப்பள்ளி இருந்ததென்றும் வினபாசுரகுருவடிகள் மாணவர் வர்த்தமானப் பெரியடிகள் என்பவர் நாடோறும் இப்பள்ளியில் ஒரு சமண அடிகளுக்கு உணவு கொடுக்கும்பொருட்டு 5 கழஞ்சு பொன் தானம், செய்ததையும் இச்சாசனம் கூறுகின்றது.

இவ்வூரில் இப்போது சமணர் இலர். சுற்றுப்புற ஊர்களிலிருந்து சமணர் தைத்திங்களில் இங்கு வந்து பூசைசெய்து செல்கின்றனர்.

சீ  மங்கலம்:


இவ்வூரில் இருந்த சினகரம் இடிந்து கிடக்கிறது. இங்குள்ள
சாசனத்தினால், இச் சினகரத்துக்கு ஸ்ரீகரணப் பெரும்பள்ளி என்பது பெயர் என்றும்
இதற்கு நிலங்கள் தானம் கொடுக்கப்பட்டன என்றும், தெரிகின்றன 39. 64 of 1923.

பெரிய காஞ்சிபுரம்:

இங்குள்ள ஒரு தோட்டத்தில் சமணத் திருவுருவம் ஒன்று இருக்கிறது. 40. S.I.Ep. Rep. 1923, Page 84
பெரிய காஞ்சி புரத்துக்குப் போகும் பாதையில் ஒரு சமணத் திருவுருவம் இருக்கிறது41. M.A.R. 1898, Page 4
 காமாட்சியம்மன் கோவிலில் இரண்டாவது பிரகாரத்தில் சமண உருவங்கள் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது 42. M.A.R. 1898, P.4 யதோத்காரிபெருமாள் கோயில் அருகில் ஒரு சமண வுருவம் இருக்கிறது 43. Top List P. 178


இங்கு ஆதிபட்டாரகர் (இருஷபதேவர்) கோயில் ஒன்று உளது. இவ்வூர்
அடிப்பட்ட அழகர் கோயிலில் இரண்டு சமண உருவங்கள் உள்ளன 44. M.A.R. 1897, P.4, M.E.R. 1923, P.4 இவ்வூர திருமாலீஸ்வரரைத் திருஞானசம்பந்தர் பாடியுள்ளார். சம்பந்தர் இங்கு வந்தபோது இங்கிருந்த சமணர் துரத்தப்பட்டனர் என்று இவ்வூர் ஐதீகம் கூறுகிறது45. Ep.Rep. 1923, P.129



மாகறலுக்கு ஒரு மைலில் உள்ளது. ஆரியப்பெரும்பாக்கம் என்பது
இதன் சரியான பெயர். இங்கு ஆதிநாதர் கோயில் உள்ளது 46. S.I.Epi. Rep 1923, Page 4


இதுவும் மாகறலுக்கு அருகில் உள்ள ஊர். இங்கும் சிதைந்துபோன சமணத்
திருவுருவங்கள் காணப்படுகின்றன.

குன்னத்தூதர் (ஸ்ரீபெரும்பூதூர்த் தாலுகா):

இங்குள்ள திருநாகேஸ்வரர் கோயிலில் உள்ள சாசனம் பெரிய நாட்டுப் பெரும்பள்ளி என்னும் பள்ளியைக் கூறுகிறது. இது சமணப் பள்ளியாக இருக்கக்கூடும். இந்தத் தாலுகாவில் அம்மணப்பாக்கம் என்னும் இனாம் கிராமம் ஒன்று உண்டு. இப்பெயர்கள் இங்குச் சமணர் இருந்ததைக் குறிக்கின்றன.
கீரைப்பாக்கம் (செங்கல்பட்டுத் தாலுகா):

 இவ்வூர் ஏரிக்கருகில் உள்ள கற்பாறையில் உள்ள சாசனம் கி.பி. 9 ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டது. கீரைப்பாக்கத்துக்கு வடக்கே தேசவல்லப ஜினாலயம் என்னும் சமணக் கோயிலைக் குமிழிகணத்து யாபனீய சங்கத்தைச் சேர்ந்த மகாவீரகுருவின் மாணாக்கர் அமரமுதல் குரு கட்டினார் என்றும், சமண சங்கத்தாரை உண்பிக்கக் கட்டளை  என்றும் இந்தச் சாசனம் கூறுகின்றது 47. 22 of 1934-35

திருப்பருத்திக்குன்றம்:  ஜினகாஞ்சி என்பது இதுவே. 

இங்கு எழுந்தருளியுள்ள அருகக் கடவுளுக்குத் திரை லோக்கியநாதர் என்றும், திருப்பருத்திக்குன்றாழ்வார் என்றும் சாசனங்களில் பெயர் கூறப்படுகின்றன. 

மல்லிசேன வாமனாசாரியார் மாணவர் பரவாதிமல்லர் புஷ்ப சேனவாமனார்யர் என்னும் முனிவர் இக்கோயில் கோபுரத்தைக் கட்டினார் என்று இங்குள்ள ஒரு சாசனம் கூறுகின்றது. 48. 98 of 1923

வாமனாசாரியார் மல்லிசேனாசாரியாரை இன்னொரு சாசனம் குறிக்கின்றது. 49. 100 of 1923

இக்கோயிலில் உள்ள குராமரத்தடியில் இவ்விரு ஆசாரியர்களின் பாதங்கள் கல்லில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

மல்லிசேனவாமனாசாரியார் மேருமந்தர புராணத்தையும் 
to read  merumanthirapuranam click the link below:

நீலகேசி என்னும் நூலுக்குச் சமயதிவாகரம் என்னும் உரையையும் இயற்றியுள்ளார்.
to read Neelakesi click the the link below:

(இந் நூல்கள் இரண்டும் பிரபல சமணப் பெரியாராகிய 

ராவ்சாகிப் அ சக்கரவர்த்தி நயினார் க.மு., இ.கல்.ஆ.பெ. அவர்களால் அச்சிடப்பெற்றுள்ளன.)

2000 குழிநிலம் இக்கோயிலுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட செய்தியை
இன்னொரு சாசனம் கூறுகின்றது.50. 97 of 1923

விஷார் என்னும் கிராமத்தார் விக்கிரம
சோழதேவரது 13 ஆவது ஆண்டில் இக்கோயிலுக்கு நிலம் விற்ற செய்தியை இன்னொரு சாசனம்
கூறுகிறது.51. 381 of 1923-24.

 கைதடுப்பூர் கிராமச் சபையார் திருப்பருத்திக்குன்றத்து
ரிஷிசமுதாயத்தாருக்குக் கிணறு தோண்டிக்கொள்ள நிலம் தானம் செய்த செய்தியை மற்றொரு சாசனம் கூறுகின்றது.

இக்கோயிலிலுள்ள குராமரத்தைப் புகழ்ந்து கீழ்க்கண்ட பாடல்
    ‘‘தன்னளவிற் குன்றா துயராது தண்காஞ்சி
    முன்னுளது மும்முனிவர் மூழ்கியது - மன்னவன்தன்
    செங்கோல் நலங்காட்டும் தென்பருத்திக் குன்றமர்ந்த
    கொங்கார் தருமக் குரா.’’

இக் கோயிலைப் பற்றி நன்கறிய விரும்புவோர் அரசாங்கத்தார் வெளியிட்டுள்ள ஆங்கில நூலிற் கண்டுகொள்க.52. S.I.I. Vol VII No.399

The temple site was described in extenso by T. N. Ramachandran in a monograph titled "Tiruparuttikunram and its Temples",  published in may 1934. The following passages were taken from that work.

please click the link below :


சைதாப்பேட்டைத் தாலுகாவில் மாங்காடு
 கிராமத்துக் காமாட்சியம்மன் கோயில் கல்வெட்டில் பள்ளிச்சந்தம் நிலம் கூறப்படுகிறது.>53. Tiruparuttik-kunram and its temples by T.N. Rama chandran.
  இத்தாலுகா திருஆலம் தர்மீஸ்வரர் கோயில் சாசனம் தேமீஸ்வரமுடைய மகாதேவரைக் குறிப்படுகிறது.> 54. 358 of 1908.  55. S.I.I. Vol VII No.540.
  இது நேமிநாதர் கோயிலாக இருக்கக்கூடும்.

செங்கல்பட்டுத் தாலுகாவில் அம்மணம்பாக்கம்

என்னும் கிராமங்களும், மதுராந்தகம் தாலுகாவில் அம்மணம் பாக்கம் என்னும் கிராமமும், பொன்னேரித் தாலுகாவில் அருகத்துறை, அத்தமணஞ்சேரி என்னும் கிராமங்களும், திருவள்ளூர்த் தாலுகாவில் அமணம்பாக்கமும் உள்ளன. இவை இங்குச் சமணர் இருந்ததைத்


சென்னைக்கு வடமேற்கே 9 மைலில் புழல் என்னும் கிராமம் உண்டு. 
இங்கு ரிஷப தேவருக்கு (ஆதிநாதபகவானுக்கு) ஒரு கோயில் உண்டு. இதனால் புழல் கிராமம் பண்டைக்காலத்தில் சமணக் கிராமமாக இருந்திருக்கவேண்டும்.

தமிழ்நாட்டுச் சிற்ப முறையில் அமைந்திருந்த இந்தக் கோயிலின் கோபுரம் பழுதாய்விட்டபடியால், சென்னையிலுள்ள சில வடநாட்டுச் சமணர் இக்கோயிலை வடநாட்டுச் சிற்ப முறையில் புதுப்பித்துள்ளனர். இக்கோயிலில் இப்போதும் வழிபாடுகள் நடைபெறுகின்றன.


செங்கல்பட்டு மாவட்டம் சென்னைக்கு அருகில் உள்ள இரயில்
நிலையம் இவ்வூர். இவ்வூர்த் தெருவில், வீற்றிருக்கும் கோலத்தில் ஒரு
சமணத்திருவுருவம் உண்டு
56. Arch Sur of S Circle. Madras. 1912-13, Page-7

பெருநகர்: (பென்னகர்)

செங்கல்பட்டு மாவட்டம் மதுராந்தகம் தாலுகா, மதுராந்தகத்திலிருந்து வடமேற்கே 19 மைலில் உள்ளது. இந்தக் கிராமத்துக்குக் கிழக்கே சமணக் கோயில் ஒன்று இடிந்து கிடக்கிறது. இக்கோயில் கற்களைக் கொண்டுபோய் இவ்வூர்ப் பெருமாள் கோயிலைக் கட்ட உபயோகப்படுத்திக் கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது.>57. Top List Page 91

.                                வடஆர்க்காடு மாவட்டம்

காளாஸ்தி ஜமீன், திருவள்ளூருக்கு வடக்கே 12 மைலில் உள்ளது.
கச்சூர் மாதரபாக்கம், இங்கு ஒரு சமண பஸ்தி உண்டு.58. Top List Page 149


காளாஸ்தி ஜமீன். திருவள்ளூர் இரயில் நிலையத்திலிருந்து வடக்கே
9 மைலில் உள்ளது. இங்கு முன்பு, ஒரு சமணக் கோயில் இருந்ததென்றும், பிற்காலத்தில் அக்கோயில் சைவக் கோயிலாக மாற்றப்பட்ட தென்றும் கூறப்படுகிறது. இச் சைவக் கோயிலுக்கு மண்டீஸ்வர சுவாமி கோயில் என்று பெயர் வழங்கப்படுகிறது.59. Top List Page 151


குடியாத்தம் தாலுகா, குடியாத்தத்திலிருந்து கிழக்கே 8 மைல்.
இந்தக் கிராமத்தில் சமணத் திருவுருவங்கள் உள்ளன.60. Top list Page 160.


குடியாத்தம் தாலுகா. திருவல்லம் இரயில் நிலையத்திலிருந்து
வடக்கே 3 மைல். இங்குச் சமண உருவங்கள் உள்ளன.61. Top List Page 160


குடியாத்தம் தாலுகா குடியாத்தத்திலிருந்து கிழக்கே 3 மைல்
விரிஞ்சிபுரம் இரயில் நிலையத்திலிருந்து தென்கிழக்கு 3 மைல். இங்குச்
சமணச்சின்னங்கள் காணப்படுகின்றன.62. Top List Page 161


குடியாத்தம் தாலுகா. ஆம்பூர் இரயில் நிலையத்திலிருந்து
தென்மேற்கே 5 மைல். இக்கிராமத்தின் தெற்கே 100 கெஜ தூரத்தில் ஒரு கல்லில்
செதுக்கப்பட்ட ஓர் உருவம் காணப்படுகிறது. இவ்வுருவம் முன்பு சமணக் கோயிலில்
இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.63. Top List Page 161


விரிஞ்சிபுரம் இரயில் நிலையத்திலிருந்து கிழக்கே 4 மைல். இங்குச்
சமண உருவங்கள் காணப்படுகின்றன.64. Top List Page 161


வாலாஜாபேட்டை தாலுகா. வாலாஜா பேட்டைக்கு வடக்கே 9 மைல்.
முன்பு இது சமணரின் முக்கிய கிராமம். இங்கு ஏரிக்கரையிலும், கலிங்கின் அருகிலும்,
கிராமத்தில் பெரிய மரத்தடியிலும் சமண உருவங்கள் உள்ளன.65. Top List Page 162


ஆரணி ஜாகீர். ஆரணியிலிருந்து வடமேற்கு 2 மைல். இங்கு ஒரு பழைய
சமணக் கோயில் உண்டு.66. Top List Page 168


(வைகாவூர் திருமலை) போளூர் தாலுகா. போளூரிலிருந்து வடகிழக்கே 6
மைல். வடமாதி மங்கலம் இரயில் நிலையத்திலிருந்து கிழக்கே 3 மைல். 

இங்குள்ள குன்றின்மேல் நேமிநாத தீர்த்தங்கரரின் திருவுருவம் பாறையில் பெரியதாகச் செதுக்கப்பட்டு மிகக் கம்பீரமாகக் காணப்படுகின்றது. 161/2 அடி உயரம். குந்தவை ஜினாலயம் என்று சாசனங்களில் இதற்குப் பழைய பெயர் கூறப்படுகின்றது. சோழ அரசர் குடும்பத்தில் பிறந்த குந்தவை என்னும் அம்மையாரால் இது அமைக்கப்பட்டது. தமிழ்நாட்டில் உள்ள சமணத் திருவுருவங்களில் இவ்வுருவமே பெரியது என்று கருதப்படுகிறது. 

இக்குன்றின் அடிவாரத்திலும் இரண்டு சமணக் கோயில்கள் உள்ளன.
இக்குன்றில், இயற்கையும் செயற்கையுமாக அமைந்துள்ள குகையில் சோழர் காலத்து ஓவியங்கள் சிதைந்து காணப்படுகின்றன. இவற்றில் சமவசரணம் போன்ற சித்திரம் ஒன்று சிதைந்து காணப்படுகிறது. பிற்காலத்து. ஓவியங்களும் இங்குக் காணப்படுகின்றன

பாறையில் சில சிற்ப உருவங்கள் அழகாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.

       ‘‘ஜெயங்கொண்ட சோழ மண்டலத்து பங்கள நாட்டு நடுவில் வகை முகைநாட்டுப்
பள்ளிச் சந்தம் வைகாவூர்த் திருமலை ஸ்ரீகுந்தவை ஜினாலயம்’’ என்று கல்வெட்டுக்
கூறுகின்றது; (S.I.I. Vol. No. 98) கடைக்கோடூர்த் திருமலைப் பரவாதி மல்லா மாணாக்கர்
அரிஷ்டநேமி ஆசாரியார், ஒரு திருமேனி (திருவுருவம்) இக்கோயிலில் செய்து வைத்ததாக
இன்னொரு கல்வெட்டெழுத்துக் கூறுகின்றது. பொன்னூர் மண்ணை பொன்னாண்டை மகள்
நல்லாத்தாள்என்பவர். ஸ்ரீவிஹார நாயகர் பொன்னெயில் நாதர்’ (அருகர்) திருவுருவம்
அமைத்து இக்கோயிலுக்குக் கொடுத்த செய்தி இங்குள்ள மற்றொரு செய்தி கூறுகின்றது.
பல்லவவரசர் தேவியார் சிண்ணவையாரும் இளைய மணிமங்கை என்பவரும் இக்கோயிலுடைய ஆரம்ப நந்திக்கு நந்தா விளக்குக்காக முறையே அறுபது காசும் நிலமும் கொடுத்த செய்தியை இன்னொரு கல்லெழுத்துக் கூறுகின்றது. கோராஜ கேசரிவர்மன் என்னும் இராசராச தேவர் காலத்தில், குணவீரமாமுனிவர் என்னும் சமணர் நெல்வயல்களுக்கு நீர்பாயும் பொருட்டு
கணிசேகர மருபொற் சூரியன் கலிங்குஎன்னும் பெயருடன் ஒரு கலிங்கு கட்டினார் என்பதை
இங்கு ஒரு பாறையில் எழுதப்படடுள்ள செய்யுள் கூறுகின்றது.(S.I.I. Vol. I. No. 94)

அச்செய்யுள் இது:

    அலைபுரியும் புனற்பொன்னி ஆறுடைய சோழன்
   அருண்மொழிக்கு யாண்டிருபத் தொன்றாவ தென்றும்
    கலைபுரியு மதிநிபுணன் வெண்கிழான் கணிசே
    கரமருபொற் சூரியன்றன் றிருநாமத்தால் வாய்
    நிலைநிற்குங் கலிங்கிட்டு நிமிர்வைகை மலைக்கு
    நீடூழி இருமருங்கும் நெல்விளையக் கொண்டான்
    கொலைபுரியும் படையரசர் கொண்டாடும் பாதன்
   குணவீர மாமுனிவன் குளிர் வைகைக் கோவே.


வட ஆர்க்காடு மாவட்டத்தில் உள்ளது. 
இங்குள்ள இரண்டு குன்றுகளில் இயற்கையாயமைந்த இரண்டு குகைகள் உள்ளன.

 குகைகளின் முன்புறத்தில் இரண்டு மண்டபங்கள் உள்ளன. மண்டபங்களில் ஒன்றைப் பல்லவ மன்னன் என்பவனும்,  மற்றொன்றை இராசகேசரி வர்மன்
(ஆதித்தியன்) என்பவனும் கட்டியாதாக இங்குள்ள கல் எழுத்துக்கள் கூறுகிறபடியால் பல்லவ அரசனும் சோழ மன்னனும் இவற்றைக் கட்டியதாகக் கொள்ளலாம். இக் குகைகளில் பண்டைக் காலத்தில் சமண முனிவர் தங்கியிருந்தனர்.

குணகீர்த்திபடாரர் வழி மாணாக்கியார் கனக வீரக் குரத்தியாரையும் அவர் வழிமாணாக்கியாரையும்பாதுகாத்த செய்தி இங்குள்ள கல் எழுத்துக் கூறுகின்றது. இவ்வூருக்குச் சிங்கபுர நாட்டுக் கீழ்வழி விடால் மாதேவி ஆராந்திமங்கலம்ன்று கல்வெட்டெழுத்துக் கூறுகின்றது67. S.I.I. Vol III Part iii No. 92


(பூனாவதி அல்லது திருவத்தூர்) வட ஆர்க்காடு ஜில்லா செய்யாறு
தாலுகாவில் ஆனக்காவூருக்கு ஒரு கல் தொலைவில் இருக்கிறது. பண்டைக் காலத்தில் சமணர் இருந்த ஊர். இங்கு ஒரு சமணக் கோவிலும் இருந்தது. ஒரு சைவர் வளர்த்த பனைமரங்கள் யாவும் ஆண்பனையாகப் போவதைக் கண்டு இவ்வூர்ச் சமணர் ஏளனம் செய்ய, அதனைப் பொறாத சைவர் அக்காலத்தில் ஆங்குவந்த ஞானசம்பந்தரிடம் கூற. அவர் பதிகம் பாடி ஆண் பனைகளைப் பெண் பனையாகச் செய்தார் என்று பெரியபுராணம் கூறுகிறது. இவ்வூரிலிருந்த சமணக் கோயில் இடிக்கப்பட்டுத் தரைப்பகுதி மட்டுங் காணப்படுகிறது. இக் கோயிற் கற்களை எடுத்துக்கொண்டுபோய் இவ்வூருக்கருகில் உள்ள திருவோத்தூர்ச் சைவக் கோயிலைக் கற்றளியாகக் கட்டினார்கள் என்று கூறப்படுகிறது>68 இவ்வூர்ச் சமணக்கோயில் பாழ்படவே, இக்கோயிலைச் சேர்ந்த இரண்டு சமணத் திருவுருவங்கள் வெளியே தரையில் கிடப்பதாகவும், இவ்வுருவங்களுக்கருகில் உள்ள குட்டையில் இக்கோயில் செம்புக்
கதவுகளும் ஏனைய பொருள்களும் புதைந்து கிடப்பதாகவும் கூறப்படுகின்றன.>69
68. Mr.Swells List of Antiquities, Vol. I Page 167
69. N.A. Dt. Manual, P201, 202 and 168

இவ்வூர் வயலில் கிடந்த ஒரு சமணத் திருவுருவத்தை அரசாங்கத்தார் கொண்டுபோய்ச்
செய்யாறு தாலுகா ஆபீசில் வைத்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. திருவோத்தூர்த் தல
புராணத்திலும் இவ்வூரில் சமணர் இருந்த செய்தி கூறப்படுகிறது.>7070. South Indian Epigraphy Report 1923-24 Page 6


இது முற்காலத்தில் சமணர் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்த நகரம்.
திருஞானசம்பந்தர் இவ்வூருக்கு வந்தபோது இங்குச் சைவசமணர் கலகம் ஏற்பட்டு, சமணர் துரத்தப்பட்ட செய்தியை இவ்வூர்த் தலபுராணமும் பெரியபுராணமும் கூறுகின்றன. இவ்வூர்ச் சிவன் கோயிலில் சமணர் துரத்தப்பட்ட செய்தி சிற்பமாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பர்.71. Ep. Rep. 1923, P.3&4
இவ்வூருக்கு அருகில் உள்ள புனாவதி என்னும் கிராமத்தில் முன்பு சமணக்கோயில் இருந்ததென்றும் அக்கோயில்களைக் கொண்டுவந்து திருவோத்தூர்ச் சிவன்கோயில் கட்டப்பட்டதென்றும் கூறுகின்றனர். புனாவதி கிராமத்தின் வெட்டவெளியில் இரண்டு சமண உருவங்கள் காணப்படுகின்றன. இதற் கருகில் உள்ள குட்டையில் சமணக் கோயிலின் செப்புக் கதவுகள் முதலியன புதைந்துகிடக்கின்றன என்று கூறப்படுகிறது.72. North Arcot Dt. Manual P.308

திருப்பனம்பூர்: கரந்தை

காஞ்சிபுரத்துக்குப் பத்து மைலில் உள்ளது. 

காஞ்சிபுரத்தில் இமசீதளமகாராசன் அவையில் பௌத்தர்களுடன் சமயவாதம் செய்து வெற்றிபெற்ற அகளங்க ஆசாரியார் என்னும் சமணசமயகுரு இக்கிராமத்தில் தங்கியிருந்தார். இங்குள்ள சமணக் கோயிலுக்கு முனிகிரி ஆலயம் என்றும் பெயர். இது இம் முனிவரை ஞாபகப்படுத்தும்பொருட்டு ஏற்பட்ட பெயர் என்று தோன்றுகிறது. 
இவ்வாலயத்தின் மதிற்சுவரில் இவ்வாசிரியரின் நினைவுக்குறியாக இவருடைய பாதங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இவரது நினைவுக்குறியாக இவர் திருவடிகளைக் கொண்ட ஒரு மண்டபமும் இங்கு உண்டு. இத்திருவடிகளுக்கு மாசிமாதத்தில் பூசை நடந்துவருகிறது. 

இக்கிராமத்தில் பழைமையும் புதுமையுமான இரண்டு சமணக்கோயில்கள் உண்டு. இங்குச் சமணர் இப்போதும் உள்ளனர். இதற்குக் கரந்தை என்றும் பெயர் வழங்கப் படுகிறது. இக்கரந்தைக் கோயிலில் இடிந்து சிதைந்து போன பழைய கோயில் ஒன்றிருக்கிறது இக்கோயில் கட்டிடம் சமவசரணம் போன்று அமைந்துள்ளது. இக்கோயிலில் சாசனங்களும் காணப்படுகின்றன. 

கோபுர வாயிலில் இப்பாடல்  எழுதப்பட்டுள்ளது.

    ‘‘காவுவயல் சூழ்தடமும் கனத்தமணிக் கோபுரமும்
    பாவையர்கள் ஆடல்களும் பரமமுனி வாசமுடன்
   மேவுபுகழ்த் திருப்பறம்பை விண்ணவர்கள் போற்றிசெய்யத்
    தேவரிறை வன்கமலச் சேவடியைத் தொழுவோமே.’’


வட ஆர்க்காடு மாவட்டம் வாலாஜாப் பேட்டைத் தாலுகாவைச் சார்ந்ததும்
ஆர்க்காட்டிலிருந்து ஆரணி செல்லும் வழியில் உள்ளதுமான 
இவ்வூரில் பொன்னிவன நாதர் கோயில் என்னும் ஒரு சினகரம் உண்டு.

 இக் கோயிலில் உள்ள ஒரு கல்வெட்டெழுத்து அழகிய ஆசிரியப்பாவினால் அமைந்தது. இக்கோயில் வரலாற்றினைக் கூறுகின்றது. 


செயங்கொண்ட சோழ மண்டலந்தன்னில், பயன்படுசோலைப் பல்குன்றக் கோட்டத்துவேண்டிய சுரக்கும் மேயூர் நாட்டுப், பூண்டி என்பது காண்டகு திருநகர்என்று இவ்வூர் கூறப்படுகின்றது. இங்கிருந்த பொன்னிநாதர் என்னும் சமணப் பெரியார் வீரவீரன் என்னும் அரசனுக்குச் சிறப்புச் செய்ய அவன் மகிழ்ந்து என்ன வேண்டுமென்று கேட்க அவர் வேண்டுகோளின்படி இக்கோயிலை அமைத்து, வீரவீரசினாலயம் என்னும் பெயரிட்டு, கிராமங்களையும் இறையிலியாகக் கொடுத்தான் என்று மேற்படி ஆசிரியப்பா கூறுகின்றது.

 இக்கோயிலிலிருந்த செம்பு உருவச்சிலை, ஆரணிக் கோயிலுக்குக் கொண்டுபோய் வைக்கப்பட்டிருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.

 இந்த வட்டாரத்தில் உள்ள சமணக் கோயில்களில் இக் கோயில் மிகப் பழமையானது.73. Top List Vol I, P.56, 168


வடஆர்க்காடு மாவட்டம் குடியாத்தம் தாலுகாவில் உள்ள மேல்பாடிக்கு
அருகில் உள்ளது வள்ளிமலை என்னும் கிராமம் 

இக் கிராமத்தில் உள்ள குன்று கற்பாறைகளால் அமைந்துள்ளது. 

இக் குன்றின் கிழக்குப் பக்கத்தில் இயற்கையாயமைந்த ஒரு குகை உண்டு. இதன் பக்கத்தில் கற்பாறையில் இரண்டு. தொகுதி சமண உருவங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. 

இந்தச் சமண உருவங்களின் கீழ்க் கன்னட மொழியில் சில எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. இக்கல் எழுத்துக்களினால், இங்குள்ள குகையை உண்டாக்கியவன் இராசமல்லன் என்னும் கங்ககுல அரசன் என்பது தெரியவருகின்றது

மேல் கூறப்பட்ட சமண உருவங்களின் கீழ்ப் பொறிக்கப்பட்டுள்ள கல் எழுத்துக்களில் ஒன்று, ‘அஜ்ஜ நந்தி பட்டாரர் இந்தப் பிரதிமையைச் செய்தார்என்றும், இன்னோர் எழுத்து, ‘ஸ்ரீபாணராயரின் குருவாகிய பவணந்தி பட்டாரரின் மாணவராகிய தேவசேன பட்டாரரின் திருவுருவம்என்றும், மற்றோர் எழுத்து பால சந்திர பட்டாரரது சீடராகிய அஜ்ஜநந்தி பட்டாரர் செய்த பிரதிமைகோவர்த்தன பட்டாரர் என்றாலும் அவரேஎன்றும் கூறுகின்றன.

 இங்குள்ள சமண உருவங்களைக்கொண்டும் கல்லெழுத்தினால் அறியப்படும்பெயர்களைக் கொண்டும் 

இது சமணர்களுக்குரியது என்பது வெள்ளிடைமலைபோல் விளங்குகின்றது. ஆகவே, பண்டைக் காலத்தில் இந்த மலையும் இந்தக் கிராமமும் சமணர்களுக்கு உரியதாய் அவர்களின் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்தது என்பது துணியப்படும்.

74. A Jain Rock Inscription at Vallimalai by H. Hultzsch,Ph.D. Epigraphia Indica Vol. IV P.140-42. Top List Vol I Page 120.
கல் எழுத்திற் கூறப்படும் பவணந்தி பட்டாரர் என்பவர் நன்னூல் என்னும் இலக்கண நூலை இயற்றிய பவணந்தி முனிவராகலாம் என்பது சிலர் கருத்து.

ambur paintings

பஞ்சபாண்டவ மலை:

ஆர்க்காடு நகரத்துக்குத் தென் மேற்கில் நான்கு மைல் தூரத்தில் பஞ்சபாண்டவ மலை என்னும் பெயருள்ள கற்பாறையான ஒரு குன்று உளது. 

இக்குன்றுக்குப் பஞ்சபாண்டவ மலை என்று பெயர் கூறப்பட்ட போதிலும் உண்மையில் பஞ்சபாண்டவருக்கும் இந்த மலைக்கும் யாதொரு தொடர்பும் இலது.

 இதற்கு வழங்கப்படும் இன்னொரு பெயர் திருப்பாமலை என்பது. இப் பெயர் திருப்பான்மலை என்பதின் திரிபு. இந்த மலையின் கிழக்குப் புறத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ள செயற்கைக் குகையில் ஏழு அறைகள் பன்னிரண்டு தூண்களுடன் காணப்படுகின்றன. 

இந்தக் குகைக்கு மேலே ஒரு கற்பாறையில் சமண உருவம் ஒன்று தியானத்தில் அமர்ந்திருப்பது போன்று செதுக்கப்பட்டுள்ளது. 
 சமண உருவம் 

தென்புறத்தில் இயற்கையாக அமைந்த ஒரு குகையும் அதில் நீர் உள்ள சிறு சுனையும் காணப்படுகின்றன.

 இக் குகையினுள் கற்பாறையில் ஒரு பெண் உருவம் இடது கையில் சாமரை பிடித்துப் பீடத்தில் அமர்ந்திருப்பது போன்றும் இதன் வலது பக்கத்தில் ஓர் ஆண் உருவம் நின்றிருப்பது போன்றும் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. 

பெண் உருவம் அமர்ந்திருக்கும் பீடத்தின் முன் புறத்தில் குதிரைமேல் ஓர் ஆள் இருப்பது போன்றும்,  ஓர் ஆண் உருவமும் ஒரு பெண் உருவமும் நின்றிருப்பது போன்றும் காணப்படுகின்றன. இக் குகையின் வாயிற் புறத்தின் மேல் உள்ள பாறையில் கீழ்க்கண்ட கல் எழுத்துப் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.

     ‘‘நந்திப் போத்தரசற்கு ஐம்பதாவது: நாகநந்தி குரவர் இருக்க பொன்னியாக்கியார் படிமம் கொத்துவித்தான் புகழாளை மங்கலத்து மருத்துவன் மகன் நாரணன்.’’

     எனவே, நந்திப்போத்தரசன் என்னும் பல்லவ மன்னன் காலத்தில் நாகநந்தி என்னும் குருவுக்காக நாரணன் என்பவன் பொன் இயக்கிஎன்னும் பெயருள்ள உருவத்தை அமைத்தான் என்பது இந்தக் கல் எழுத்தின் கருத்து. 

இக் குகையில் காணப்படும் சாமரை பிடித்த பெண் உருவம் இதில் குறிப்பிட்ட பொன் இயக்கியின உருவம் என்றும், அதன் பக்கத்தில் நிற்கும் ஆண் உருவம் நாகநந்தி என்பவரின் உருவம் என்றும் கருதப்படுகின்றன.

     இந்த மலையில் பொறிக்கப்பட்ட இன்னொரு கல் எழுத்தும் உண்டு. அது, கி.பி. 984இல் அரசாட்சிக்கு வந்த இராசராச சோழனுக்குக் கீழ்ப்பட்ட லாடராசன் வீர சோழன் என்பவனால் பொறிக்கப்பட்டது. அதில்

   இந்த மலை, ‘படவூர்க் கோட்டத்துப் பெருந்திமிரி நாட்டுத் திருப்பான் மலைஎன்று கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த லாடராசன் வீரசோழன் தன் மனைவியுடன் இந்த மலையில் இருந்த கோயிலுக்கு வந்து தெய்வத்தை வணங்கியபோது அவன் மனைவி இக் கோயிலுக்குத் தானம் கொடுக்கவேண்டுமென்று கேட்டுக்கொள்ள அதற்கு உடன்பட்டு அவ்வரசன் கூறகன்பாடி கற்பூர விலையாயும், ‘அந்நியாயவால தண்ட இறையையும்இக் கோயிலுக்குப் ‘‘பள்ளிச் சந்தமாகக்’’ கொடுத்தான். இக் கல் எழுத்தின் கடைப்பகுதி,
இப்பள்ளிச் சந்தத்தைக் கொல்வான் கங்கையிடைக் குமரியிடைச் செய்தார் செய்த பாவங் கொள்வார். இது வல்லதிப் பள்ளிச் சந்தத்தைக் கெடுப்பார்.................இத்
தர்மத்தை ரக்ஷ¤ப்பான் பாத துளி என் தலை மேலன. அற மறவற்க. அறமல்லது துணையில்லை என்று முடிகின்றது. இந்தச் சாசனத்தில் கூறப்பட்ட கூறகன்பாடி கிராமம் என்பது

பஞ்ச பாண்டவ மலைக்குக் கிழக்கே இரண்டு மைல் தூரத்தில் உள்ள கூறாம்பாடிஎன்னும் கிராமம் என்று கருதப்படுகின்றது.

இந்த மலையில் காணப்படும் சமணவுருவமும் இயக்கி உருவமும் மலைக் குகையில் உள்ள அறைகளும் சாசனத்தில் கூறப்படும் நாகநந்தி குரவர், பள்ளிச் சந்தம் என்னும் பெயர்களும் இந்தமலை ஒரு காலத்தில் சமணர்களுக்குரியதாயிருந்ததென்பதை அணுவளவும் ஐயமின்றித் தெரிவிக்கின்றன. 

பண்டைக் காலத்தில் இந்த மலையில் சமண முனிவர் தவம் புரிந்திருந்தனர் என்பதற்கு இங்குள்ள குகை சான்று பகர்கின்றது.  

75. Jaina Rock-Inscriptions at Panchapanda Vamalai by V.Venkayya M.A.(Page 136- 140). Epigrapia Indica. Vol IV. N.A. Dt. Manual P. 202-203, Top List P. 166.


இது வட ஆர்க்காடு மாவட்டம் வந்தவாசி தாலுகாவில் உள்ள ஊர். இதற்கு
அழகிய சோழ நல்லூர் என்னும் பெயரும் வழங்கியதாகத் தெரிகின்றது. இப்போதுள்ள
சமணர்களின் முக்கிய ஊர்களில் ஒன்று. இவ்வூரில் ஆதிநாதர் கோயில் இருக்கின்றது. இக் கோயிலில் உள்ள ஜ்வாலாமாலினி அம்மன் (இயக்கி) பேர்போனது.-

 இவ்வூருக்கு 2 மைல் தூரத்தில் உள்ள  பொன்னூர் மலை என்னும் 

ஒரு குன்றில் ஏலாசாரியார் என்பவரின் திருப்பாதம் இருக்கின்றது.

 இந்த ஏலாசாரியார் என்பவர் திருக்குறள் இயற்றிய திருவள்ளுவர் என்று சமணர்கள் கூறுகிறார்கள். இந்த மலையில் பாறையில்
அமைக்கப்பட்டுள்ள ஏலாசாரியரின் திருப்பாதத்திற்கு ஆண்டுதோறும் சமணர்கள் பூசை முதலிய சிறப்புச் செய்து வருகிறார்கள். பொன்னூரைச் சுவர்ணபுரி என்றும் கூறுகிறார்கள்.



வந்தவாசி தாலுகா. வந்தவாசிக்குத் தென் மேற்கு 10 மைல். இங்குச்
சமணர் உள்ளனர். (Top List. P. 170., N.A. Dt. Mannual P. 215).

வந்தவாசியிலிருந்து தென்மேற்கு 8 மைலில் உள்ளது. இங்கு ஒரு சமணக்
கோயில் உண்டு. (Top. List. P. 170).

வந்தவாசியிலிருந்து தென்மேற்கு 81/2 மைல். இங்குள்ள
குன்றின்மேலே மூன்று சமணக்கோயில்களும் மூன்று குகைகளும் உள்ளன. (Top. List. P.

வந்தவாசிக்கு வடக்கே மூன்று மைல். இங்குச் சமணக் கோயில்

உண்டு. (Top. List P. 171)
                                       .தென்ஆர்க்காடு மாவட்டம்

(கீழருங்குணம்) கூடலூர் நெல்லிக் குப்பம் சாலைகள் சேரும்
இடத்தில் உள்ள இவ்வூரில், கிராமதேவதை அம்மன் கோயிலின் மேற்புறம் ஒரு சமணர்
திருவுருவம் காணப்படுகின்றது. செங்கற் சூளைக்காக மண்ணைத் தோண்டியபோது இது
கிடைத்தது. வீற்றிருக்கும் கோலத்துடன் உள்ள இந்த உருவத்தின் தலைக்கு மேல் குடையும், இரு பக்கங்களிலும் சாமரை வீசுவது போன்ற இரண்டு உருவங்களும் உள்ளன.76. South Arcot District Gazetteer, Vol. I. P.311


தென் ஆர்க்காடு மாவட்டம் கடலூரில் இருந்து பண்ருட்டிக்குப்
போகும் சாலையில் 14 மைலில் உள்ள ஊர். திருவதிஎன்றும் திருவீதிஎன்றும் வழங்குவர். திருவதிகை வீரட்டானம் என்னும் சைவக் கோயில் இங்கு உள்ளது. சமணராக இருந்த தரும சேனர், சைவராக மாறி இவ்வூரில் சூலைநோய் தீரப்பெற்றுத் திருநாவுக்கரசர் என்னும் பெயர் பெற்றார். பாடலிபுரத்தில் (திருப்பாதிரிப்புலியூர்) இருந்த சமணப் பள்ளியை இடித்து அக் கற்களைக் கொண்டுவந்து குணபரன்என்னும் அரசன் (மகேந்திரவர்மன்) இவ்வூரில் குணதர வீச்சுரம்என்னும் கோயிலைக் கட்டினான் என்று பெரிய புராணம் கூறுகின்றது இதனால், இவ்வூரில் சமணரும் சமண மடமும் சமணக் கோயிலும் பண்டைக்காலத்தில் இருந்த செய்தி தெரிகிறது.
     இவ்வூர் வயல்களில் இரண்டு சமணத் திருவுருவங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டன. ஒன்று
41/2 அடி உயரமுடையதாய் அமர்ந்திருக்கும் திருக்கோலத்துடன் உள்ளது. இஃது
இவ்வூர்ச்சிவன் கோயிலில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. மற்றொன்று, குமரப்பநாயகன் பேட்டையில் உள்ள சத்திரத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இது 31/2 அடி உயரம் உள்ளது.>77. South Arcot District Gazetteer P. 318, Ep. Rep.1923-24. Ep.Rep 1921-22 P.99.
ஜடாவர்மன் சுந்தரபாண்டியனுடைய 13 + 13 -ஆவது ஆண்டில், நால்முக நாயனார்
முனையதீச்சுரம் உடைய நாயனார் கோயில் நிலம், அர்ஹதேவர் (அருகத்தேவர்= சமணக் கடவுள்) கோயில் நிலம் இரண்டிற்கும் எல்லையில் சச்சரவு ஏற்பட்ட செய்தி இங்குக் கிடைத்த சாசனத்தினால் தெரிய வருகிறது. 78. 416 of 1921. Ep.Rep. 1921-22, p.105. இதனால், இங்குச் சமணக் கோயில்களும் அக்கோவில்களுக்குரிய நிலங்களும் இருந்த செய்தி அறியப்படுகிறது. இங்குக் கண்டெடுக்கப்பட்ட (மேலே கூறப்பட்ட) இரண்டு சமணத் திருவுருவங்களும் இதன் உண்மையை உறுதிப்படுத்துகின்றன. சாசனத்தில் கூறப்படுகிற நால்முகநாயனார் கோயில்என்பதும்
சமணக்கோயிலாக இருக்கக்கூடும். ஏனென்றால், அருகக் கடவுளுக்கு நான்முகன்’ (நான்கு
அதிசய முகங்களையுடையவர்) என்று பெயர் கூறப்படுகிறது.

(பாடலிபுரம்) திருப்பாப்புலியூர் என வழங்கப்படும்.
தென் ஆர்க்காடு மாவட்டத்தில் உள்ளது. கடலூர் என்பதும் இதுவே. 

இது பண்டைக் காலத்தில் பாடலிபுரம் என்று பெயர் பெற்றிருந்தது. இங்கு முற்காலத்தில் சமண மடமும் சமணக் கோயிலும் இருந்தன. இந்தப் பாடலிபுரத்துச் சமண மடம் மிகப் பழமை வாய்ந்தது. சர்வநந்தி என்னும் சமண முனிவர் இந்த மடத்தில் தங்கியிருந்தபோது லோகவிபாகம் என்னும் நூலை அர்த்தமாகதி யிலிருந்து வடமொழியில் மொழி பெயர்த்தார். இது, சக ஆண்டு 380 இல் (கி.பி 458 இல்) காஞ்சியில் அரசாண்ட சிம்ம வர்மன் என்னும் பல்லவ மன்னனுடைய 22 ஆவது ஆண்டில் எழுதப்பட்டது என்று அந்நூல் கூறுகிறது (Mysore Archaeological Report 1909-10. Page
45, 46) 
இப் பாடலிபுரச் சமண மடத்தில் கல்விகற்றுப் பின்னர் இம் மடத்தின் தலைவராக விளங்கியவர் தருமசேனர் என்பவர். இவர், பிறகு சைவ மதத்தில் சேர்ந்து அப்பர் எனப் பெயர் பெற்றார்.  79. பெரியபுராணம், திருநாவுக்கரசு சுவாமிகள் புராணம் 146.

  இங்கிருந்த சமண மடத்தை இடித்து அக்கற்களைக்
கொண்டுபோய், திருவதிகையில் குணதரவீச்சுரம்என்னும் கோயிலைக் குணபரன்என்னும் அரசன் கட்டினான் என்பர். 80  பெரியபுராணம், திருநாவுக்கரசு சுவாமிகள் புராணம் 146  இங்குச் சமணர் கோயில் இருந்த தென்பதை
உறுதிப்படுத்த, மஞ்சக்குப்பம் சாலையில் யாத்ரிகர் பங்களாவுக்கு அருகில் இன்றும் ஒரு சமணத் திருவுருவம் காணப்படுகிறது.>81 இது 4 அடி உயரம் உள்ளது.

திண்டிவனம் தாலுகா. இங்குள்ள தோட்டம் ஒன்றில் முக்குடையுடன்
வீற்றிருக்கும் சமணவுருவம் காணப்படுகிறது. இதன் இருபுறத்திலும் இயக்கிகள் சாமரை
வீசுவதுபோல் அமைந்துள்ளது. இது செஞ்சியில் இருந்து இங்குக் கொண்டுவரப்பட்டது.>82

திண்டிவனம் தாலுகாவில் உள்ளது. செஞ்சிக்கு வடக்கே 1 மைல்.
இங்குள்ள ஏரிக்கரையின் மேல் 

உள்ள பாறையில் 41/2 அடி உயரம் உள்ள சமணத் திருவுருவம் இருக்கிறது. இரண்டாகப் பிளவுபட்டுள்ளது. 

இதற்கருகில் மற்றொரு கற்பாறையின்மேல், நின்ற கோலத்தோடு இன்னொரு தீர்த்தங்கரரின் திரு உருவமும்

வரிசையாக 24 தீர்த்தங்கரரின் திருவுருவங்களும் அமைக்கப் பட்டுள்ளன.83. Top Antiq. P.208. இவை, நல்ல நிலையில் இப்போதும் புத்தம் புதிதாகக் காணப்படுகின்றன. 84. South Arcot Dt. Gazetteer, P.369
இப்பாறைக்குத் திருநாதர் குன்று என்று பெயர் கூறப்படுகிறது.

 இங்கு, சந்திரநந்தி ஆசிரியரும்இளையபடாரர் என்பவரும் முறையே 57 நாளும் 30 நாளும் உண்ணா நோன்பிருந்தனர் என்று இங்குள்ள கல்வெட்டுச் சாசனம் கூறுகின்றது. 85. 238 of 1904. 86. S.I. Ep.Rep. 1937-38, P.109

இங்குக் காணப்படும் வட்டெழுத்துச் சாசனம் கி.பி 3 அல்லது 4 ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டதென்றும்,

தமிழ்நாட்டில் காணப்படும் வட்டெழுத்துச் சாசனங்களில் இதுவே மிகப் பழமையானது என்றும் கூறுவர்.




Ennayiram is located 20 km north ofVillupuram, 16 km southeast of Gingee.
Ennayiram hill with Jain cave and beds, which is now called as Koodalur hill. The 23rd Thirthankarar of Jainism,Parshavanathar, was nicely carved on the rock. There are 35 stone beds, a natural cave and five Tamil inscriptions. Among the five inscriptions, one belongs to the period of the Pallava king Nirubathunga Varman (850 to 882 CE), while the remaining four belong to the period of Chola King Parantaka Chola I(907 to 953 CE). Near the hill, broken black and red painted pots from 1st to 2nd centuries CE were found in large numbers.


திண்டிவனம் தாலுகா. இங்குள்ள மல்லிநாதர் கோயிலில் மல்லிநாதர்,
பாகுபலி, பார்சுவநாதர், மகாவீரர் இவர்களின் திருவுருவங்கள் உள்ளன. இவை வெகு அழகாக அமைந்துள்ளன. இங்கு ஒரு சமண மடம் உண்டு. இதுவே தமிழ்நாட்டுச் சமணமடம். இம்மடத்தில் ஏட்டுச் சுவடிகளும் உண்டு.

 சென்னை மயிலாப்பூரில் இருந்த நேமிநாதர் கோவில் கடலில் முழுகிய போது அங்கிருந்த நேமிநாதர் திருவுருவத்தை இங்குள்ள கோயிலில் கொண்டுவந்து வைத்திருக்கிறார்கள்.>86    
இங்குள்ள கோயில்களில் சில சாசனங்கள் காணப்படுகின்றன.86a. 201, 202, 203 of 1902.


திண்டிவனம் தாலுகா. திண்டிவனத்திற்கு மேற்கே 6 மைலில் உள்ளது.
செஞ்சியில் இருந்து 8 மைலில் உள்ளது.

 இவ்வூருக்குத் தெற்கே ஒரு மைலில் ஒரு குன்று,பஞ்சபாண்டவ மலைஎன்னும் பெயருடன் உள்ளது. 

இதில், இரண்டு குகைகளும், சில கற்படுக்கைகளும் உள்ளன. குகைக்குள் 2 அடி உயரமுள்ள தீர்த்தங்கரர் திருவுருவம் ஒன்று உள்ளது.86b. South Arcot Dt.Gazetteer, P.370, Top.Antiq p.209
இவ்வூரில், வழுவாமொழிப் பெரும்பள்ளி என்னும் சமணக் கோயில் இருந்ததாகச் சாசனத்தினால் தெரிகிறது. இந்த வழுவாமொழிப் பெரும்பள்ளி விளாகத்திற்கு, இவ்வூரைச் சேர்ந்த குணனேரிமங்கலம் என்னும் வழுவாமொழி ஆராந்தமங்கலத்தையும் தோட்டங்களையும் கிணறுகளையும் விண்ணவகோவரையன் வைரிமலையன் என்னும் சிற்றரசன் பள்ளிச்சந்தமாகத் தானம் செய்தான் என்றும்

இந்தத் தானத்தைப் பாம்பூர் வச்சிர சிங்க இளம்பெருமானடிகளும்
அவர்வழி மாணவரும் மேற்பார்வை பார்த்து வரவேண்டும் என்றும் இச்சாசனம் கூறுகின்றது.>86(c)

விழுப்புரம் தாலுகாவின் தலைநகரம். இங்கு யாத்திரிகர்
பங்களாவுக்கு அருகில் உள்ள பட்டா நிலம்என்னும் இடத்தில் முன்பு சமணக் கோயில் இருந்தது. இப்போது இக்கோயில் இல்லை. இங்கு இருந்து சிதைந்துபோன சமணத் திருவுருவங்கள் (Tate Park) என்னும் இடத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளனவாம்.>87

புதுச்சேரிக்கு அருகில் உள்ள ஊர். இங்கு 4 அடி உயரம் உள்ள
சமணத் திருவுருவம் உள்ளது. இதனை ஓர் ஆண்டி, ‘பிரமாஎன்னும் பெயருடன் பூசைசெய்து வருகிறார்.>88  அரியாங்குப்பம் என்பது அருகன் குப்பம் என்பதன் மரூஉ


திருக்கோயிலூருக்குத் தென்கிழக்கில் 9 மைலில் பண்ருட்டி
சாலையில் உள்ளது. இவ்வூரில், பண்டைக்காலத்தில் சமணரும் சமணக் கோயிலும்
இருந்திருக்கவேண்டும். இவ்வூரில் இருந்த ரிஷபதேவரின் திருவுருவம் திருநறுங்கொண்டை சமணக் கோயிலில் இருக்கிறது.

(திருநறுங்குன்றம் - திருநறுங்குணம்.) திருக்கோயிலூர்
தாலுகா. திருக்கோயிலூருக்கு, 12 மைலில் உள்ளது. இவ்வூருக்கு வடக்கே சுமார் 60 அடி உயரம் உள்ள பாறைக்குன்றில் கோயில் இருக்கிறது. மலைக்குச் செல்லப் படிகள் உண்டு. 

இக்கோயிலில் பார்சுவநாதர் திருவுருவம் இருக்கிறது. பார்சுவநாதர் கோயிலை அப்பாண்டைநாதர் கோயில் என்றும் கூறுவர். நின்ற திருமேனி. இங்குச் சந்திரநாதர் கோயிலும் உள்ளது. இங்குப் பல சாசனங்கள் காணப்படுகின்றன.>89 

குலோத்துங்கச் சோழரது 9 ஆவது ஆண்டில், வீரசேகர் காடவராயர் என்பவர் இங்கிருந்த நாற்பத்தெண்ணாயிரம் பெரும்பள்ளிக்கு வரிப்பணம் தானம் செய்திருக்கிறார். இராசராச தேவரது 13 ஆவது ஆண்டில் இங்கிருந்த மேலைப்பள்ளிக்குப் பணம் தானம் செய்யப்பட்ட செய்தியை இன்னொரு சாசனம் கூறுகிறது. இந்தத் தானத்தை ஆதிபட்டாரகர் புஷ்பசேனர் என்பவரிடம் ஒப்புவிக்கப்பட்டது. அப்பாண்டார்க்கு வைகாசித்திருநாள் சிறப்பு நடைபெற்றதையும், தைமாதத்தில் ஒரு திருவிழா நடைபெறும்படி நிலம் தானம் செய்யப்பட்டதையும், திரிபுவன சக்கரவர்த்தி கோனேரின்மை கொண்டான் காலத்துச் சாசனம் ஒன்று கூறுகின்றது. திருநறுங்கொண்டை பெரியபாழி ஆழ்வார்க்கு நிலம் தானம் செய்யப்பட்ட செய்தி இன்னொரு சாசனம் கூறுகின்றது. இங்கிருந்த கீழைப்பள்ளிக்கு ஸ்ரீதரன் என்பவர் பொன் தானம் செய்ததை இன்னொரு சாசனம்
கூறுகின்றது. இக்கோயில் ஸ்தலபுராணம் இவ்வூர்ச் சமணரிடம் உண்டு.>90

Thirunarunkondai pathikam

saranam patthu

24 thirthankar namvali


neminathar mayilai

adhinath thuthi


parisanatha saranam


திண்டிவனம் தாலுகா, பிராமண வீதியில் உள்ள சிதைந்து தேய்ந்துபோன
கல்சாசனம், ‘பிருதிவி விடங்க குரத்திஎன்னும் சமண ஆரியாங்கனையைக் குறிப்பிடுகிறது.>91

திருக்கோவலூர் என்பது இதன் சரியான பெயர். இங்குள்ள
பெருமாள் கோயிலிலுள்ள கொடிமரம் சமணருடைய மானஸ்தாம்பம் போன்றிருக்கிறது. ஆகையால் இது ஆதியில் சமணர் கோயிலாக இருந்திருக்கக்கூடும் என்று ஐயுறுகின்றனர்.>92 இங்கு அரசாண்ட அரசர்களில் பலர் சமணராக இருந்தனர் என்பதும் கருதத்தக்கது.

இதன் பழைய பெயர் இராசராசபுரம் (திண்டிவனம் தாலுகா.) இவ்வூர்ப்
பெருமாள் கோவிலின் வடக்கு, மேற்குச் சுவர்களில் உள்ள சாசனங்களினால் இங்குச் சமணக் கோயில்கள் இருந்தன என்பது அறியப்படுகிறது. இச்சாசனம் இராசகேசரிவர்
மரான இராசராச தேவரது 21 ஆவது ஆண்டில் எழுதப்பட்டது. குந்தவை ஜினாலயம்என்னும் சமணக் கோயிலைப் பராந்தக குந்தவைப் பிராட்டியார் என்னும் சோழ அரசியார் (இவர் பொன் மாளிகைத் துஞ்சிய தேவருடைய மகளார்.) கட்டி, அக்கோயிலுக்குப் பொன், வெள்ளிப் பாத்திரங்களையும், முத்துக்களையும் தானம் செய்ததை இச்சாசனம் கூறுகின்றது.>93

வட ஆர்க்காடு மாவட்டம் போளூர் தாலுகா திருமலையில் உள்ள சமணக் கோயிலையும், திருச்சி திருமலைவாடியில் உள்ள சமணக் கோயிலையும் இந்த அம்மையார் கட்டினார்.(S.I. Vol. No.

(திண்டிவனம் தாலுகா). இங்கிருந்த சமணக் கோயிலை ஜயசேனர் என்பவர்
பழுதுதீர்த்துப் புதுப்பித்தார் என்று ஒரு சாசனம் கூறுகிறது.>94
வீரசேகரப் பெரும்பள்ளி:

இது, வந்தவாசி தாலுகாவில் உள்ள சளுக்கி என்னும்
ஊரில் இருந்த குகைக் கோயில் என்பது சாசனங்களால் அறியப்படுகிறது.>95

(திண்டிவனம் தாலுகா.) இங்குள்ள சந்திரநாதர் கோயில்
மண்டபத்தூணில் உள்ள சாசனம், ‘பெருமாண்டை நாட்டுப் பெருமாண்டை இரவிகுல சுந்தரப் பெரும்பள்ளியைக் கூறுகிறது.>96  இன்னொரு சாசனம் பெரும்பள்ளியைக்


(விருத்தாசலம் தாலுகா.) இங்குள்ள வைத்தியநாத சுவாமி கோயில்
சாசனங்கள், ‘மகதை மண்டலத்துத் தென்கரைத் தொழுவூர் பற்றில் வாகையூர்
பள்ளிச்சந்தத்தையும்’,>98 இடைச் சிறுவாய் அமணன்பட்டு>99
என்னும் ஊரையும் குறிப்பிடுகின்றன. இதனால், பண்டைக் காலத்தில் இங்குச் சமணர் இருந்த
செய்தி அறியப்படும்.
     கீழுர்: (திருக்கோயிலூர் தாலுகா.) இங்குள்ள சாசனம்,
    காவியர் கயல்பயி லாவியூ ரதனில்
    திக்குடை யிவரும் முக்குடையவர்தம்
   அறப்புற மான திறப்பட நீக்கி
என்று கூறுகின்றது. எனவே, இங்கு முக்குடையவர்க்கு (அருகக் கடவுளுக்கு) உரிய
நிலங்கள் இருந்த செய்தி அறியப்படுகிறது.>100

(திருக்கோயிலூர் தாலுகா.) இங்குள்ள ஒரு சிறு குன்றின்மேல்
சிதைந்துபோன சென்னியம்மன் கோயில் என்னும் சமணக் கோயில் இருக்கிறது. பாகுபலியின் திருமேனியும் சிதைந்து காணப்படுகிறது. இங்குள்ள சாசனம் சகம் 1452 (கி.பி. 1530) இல்
விஜய நகர அரசர் அச்சுததேவ மகாராயர் காலத்தில் எழுதப்பட்டது. இதில், ‘ஜோடிவரி,’
சூலவரிஎன்னும் வரிப்பணத்தை, ஜம்பையிலிருந்த நாயனார் விஜயநாயகர் கோயிலுக்குத்
தானம் செய்யப்பட்ட செய்தி கூறப்படுகிறது.>101 இதில் கூறப்படுகிற ஜம்பை
என்னும் ஊர் பள்ளிச்சந்தலுக்கு ஒருமைலில் உள்ளது. ஜம்பையில் உள்ள சாசனம் ஒன்று,
பரகேசரி வர்மன் (பராந்தகன் 1) உடைய 21 ஆவது ஆண்டில் எழுதப்பட்டது. வாலையூர்
நாட்டுப் பெரும்பள்ளிஎன்னும் சமணக் கோயிலுக்கு உரிய ஏரியைப் பராமரிக்கும்பொருட்டு
நிலம் (ஏரிப்பட்டி) தானம் செய்ததை இது கூறுகிறது.>102 இதற்கு அப்பால் ஒரு
மைலில் உள்ள ஒரு வயலில் இராசராச சோழன் III உடைய சாசனம் ஒன்று காணப்படுகிறது. இதில்,
கண்டராதித்தப் பெரும்பள்ளிஎன்னும் சமணக் கோயில் குறிப்பிடப்படுகிறது.>103 
அன்றியும், கண்டராதித்தப் பெரும்பள்ளியின் தலைவரான நேமிநாதர் என்பவரின் உத்தரவை
(கட்டளையை) இச்சாசனம் கூறுகின்றது. அக்கட்டளை என்னவென்றால், ஜம்பை என்று கூறப்படும்
வீரராசேந்திரபுரத்தின் ஒரு பகுதி சோழதுங்கன் ஆளவந்தான் அஞ்சினான் புகலிடம்
என்னும் பெயர் உடையது என்பதும், இவ்விடத்திற்கு வந்து அடைக்கலம் புகுந்தவரைக்
காத்து ஆதரிக்கவேண்டும் என்பதும் ஆகும்.
     (குறிப்பு: அஞ்சினான் புகலிடம்என்பது அடைக்கல தானத்தைக் குறிக்கும்.
சமணர் அகாரதானம், ஒளடததானம், சாஸ்திரதானம், அடைக்கலதானம், என்னும் இந்நான்கு
தானங்களைச் சிறப்பாகக் கொள்வர். இந்தத் தானங்களைப் பற்றிச் சமண நூல்களில் விரிவாகக்
கூறப்பட்டுள்ளது. அடைக்கல தானத்தைத்தான் அஞ்சினான் புகலிடம் என்று இந்தச் சாசனம்

 (திருக்கோயிலூர் தாலுகா.) இங்கே கீரனூர் என்னும்
கிராமத்தில் பஞ்சனாம் பாறைஎனப்படும் கற்பாறைகளில் கோமடீஸ்வரர், பார்சுவநாதர் திருவுருவங்களும் கற்படுக்கைகளும் உள்ளன. இங்குப் பண்டைக் காலத்தில் சமணர் சிறப்புற்றிருந்தனர்.>104 சோழ வாண்டிபுரத்தில் உள்ள ஆண்டி மலையில்’ 10 ஆம் நூற்றாண்டுக் கல்வெட்டுக்கள் காணப்படுகின்றன. வேலி கொங்கரையர் புத்தடிகள் என்பவர் இங்குள்ள. தேவாரத்தை’ (கோயிலை) அமைத்ததாக இவை கூறுகின்றன. மலைப் பாறையில், பத்மாவதி அம்மன், கோமடீஸ்வரர், பார்சுவநாதர், மகாவீரர் திருவுருவங்கள் காணப்படுகின்றன. பத்மாவதி அம்மனைக் காளியம்மன் என்று இவ்வூரார் கூறுகின்றனர்.>105 இங்குள்ள மற்றொரு சாசனம், சித்தவடவன் என்பவர் பாணப்பாடி என்னும் ஊரை இங்குள்ள
பிண்டிக் கடவுளுக்கும் (அருகக்கடவுளுக்கும்), மாதவருக்கும் தானம் செய்ததைக்
கூறுகின்றது. தானம் கொடுக்கப் பட்ட இவ்வூரைக் குரந்திகுணவீரபடாரரும் அவர்
வழிமாணாக்கரும் மேற்பார்வை பார்த்துவந்ததாக இச்சாசனம் கூறுகிறது.>106
இதில், தானம் செய்த சித்தவடவன் என்பவர் வேலி கொங்கராயர் புத்தடிகள் என்று
பெயர் பெறுவார். கோவல் நாட்டரசனான சித்தவடவன் என்னும் சேதி அரசனும் மலைய குலோத்பவன் என்று கூறப்படுபவனும் இவரே என்பர். இவரே, வேளிர் கொங்கராயர் என்றும் கூறப்படுகிறார். அன்றியும் இவர், சேதிநாட்டு ஓரி குடும்பத்தவர் என்றும், பாரி
குடும்பத்தில் பெண் கொண்டவர் என்றும் கூறப்படுகிறார். (ஓரி, பாரி என்னும்
குடும்பத்தைச் சேர்ந்த சிற்றரசர் சங்க நூல்களில் கூறப்படுகின்றனர். இவர்கள் கடை ஏழு
வள்ளல்களைச் சேர்ந்தவர்.) இராஷ்ட்ரகூட அரசன் கன்னர தேவர் காலத்தில் (10 ஆம்
நூற்றாண்டின் இறுதியில்), இவ்வரசனுக்குக் கீழ்ப்பட்டுத் திருக்கோவலூரை அரசாண்ட மலாட அரசன் சத்திநாதன் என்றும் சித்தவடவன் என்றும் பெயருள்ள நரசிம்மவர்மன்தான் இவன் என்றும் சிலர் கருதுகின்றனர்.>107
இவ்வூருக்கு அருகில் உள்ள தேவியகரம், எலந்துறை என்னும் ஊர்களிலும்
பார்சுவநாதர் முதலிய சமண உருவங்கள் காணப்படுகின்றன. இந்தத் தென் ஆர்க்காடு
மாவட்டத்தில் இன்னும் பல இடங்களில் சமணர்களும் சமணக் கோயில்களும் இருந்த செய்திகள் சாசனங்களால் அறியப்படுகின்றன. அவற்றைச் சுருக்கமாகக் கூறுவோம்:
திருக்கோயிலூர் திருவீரட்டானமுடைய தேவருக்குரிய நிலம் தானம் செய்யப்பட்ட
சாசனத்தில், ‘பள்ளிச் சந்தமாகிய இயக்கிப்பட்டிகுறிக்கப்படுகிறது.>108
(இதில், இயக்கிப்பட்டி என்பது இயக்கியாகிய யக்ஷ¤க்குத் தானம் செய்யப்பட்ட நிலத்தைக்
குறிக்கும். இயக்கி, யக்ஷ¤ என்பது சமண தீர்த்தங்கரரின் பரிவார தெய்வங்களில் ஒன்று.)
திருக்கோவலூர் அகத்தீஸ்வரர் கோவில் நிலத்தைக் குறிக்கும் சாசனம் ஒன்று,
குளவி குழி பள்ளிச் சந்தம்என்னும் நிலத்தைக் குறிக்கிறது.>109

     சிதம்பரத்துச் சாசனங்கள், ‘திருவம்பலப் பெரும்பள்ளி நல்லூர்என்னும்
ஊரையும்,>110 ‘ஆற்றூரான ராஜராஜ நல்லூரில்இருந்த பள்ளிச் சந்த
நிலங்களையும்,>111 குறிப்பிடுகின்றன. திருவண்ணா மலைச் சாசனம், ‘மதுராந்தக
வளநாட்டு ஆடையூர்நாட்டு ஆடையூர்வடக்கில் ஏரி கீழ்ப்பார்க்கெல்லை பள்ளிச் சந்தம்
மேல் பார்க் கெல்லை பள்ளிச் சந்தம் நிலங்களைக் குறிக்கின்றது.>112
இன்னொரு சாசனம், ‘தச்சூர் பள்ளிச் சந்தத்தைக் குறிக்கிறது.>113
இவற்றிலிருந்து இங்கெல்லாம் சமணக் கோயிலுக்குரிய நிலங்கள் இருந்தன என்பது

(கோய்லனூர் என வழங்கும்) விழுப்புரம் தாலுகாவில்
விழுப்புரத்திற்குத் தென்கிழக்கே 4 மைலில் உள்ளது. கிலமாய்ப்போன சமணக் கோயில் இங்கு உண்டு.

 இங்குச் சாசனங்களும் காணப்படுகின்றன.>114 கோலியபுரநல்லூர் என்பது
இதன் பழைய பெயர்.>115 ‘ஸ்வஸ்தி ஸ்ரீ நயினார் தேவர் பெருமானார் ஸ்ரீ
கோயில் திருவிருப்புக் கல்பணி இடையாறன் திருமறுமார்பன் வணிகபுரந்தரன் திருப்பணி

என்று ஒரு சாசனம் காணப்படுகின்றது,>116  

காளயுக்தி ஆனிமீ 10உ ஸ்ரீமன் மகாமண்டலேஸ்வர ஆருவ அசுரநாராயண தியாக சமுத்திர இம்மடி தொராத வசவைய தேவ மகாராசாவின் காரியத்துக்குக் கர்த்தரான நல்ல தம்பி முதலியார் பெரிய
தம்பியார் கொலியாபுர நல்லூர் நயினார் அருமொழி நாயகர் கோயில் பூசைத் திருப்பணிக்குப் பூருவமாக வடக்கு வாசலில் மேற்கு உள்ள விசயராசபுரத்து எல்லைக்கு இப்பால் உள்ள நஞ்சை புஞ்சை நாற்பாற்கெல்லையும் தடவிட்டுச் சந்திராதித்த வரையும் நடத்த சீமை பல பட்டடையும் கல்வெட்டிக் குடுத்த தன்மத்துக்கு அகுதம் நினைத்தவன் கெங்கைக் கரையில்
காராம் பசுவைக் கொன்ற பாவத்திலும் பிராமணரைக் கொன்ற பாவத்திலும் போகக்கடவன்,’>117 

என்று ஒரு சாசனம் கூறுகிறது.
  ஜினசிந்தாமணி நல்லூர்:

விருத்தாசலம் தாலுகா. இவ்வூர்ப் பெயரே இது ஒரு சமண
ஊர் என்பதைச் தெரிவிக்கிறது.


ற்குக் கிழக்கே 11 மைலில் உள்ளது இங்குள்ள சமணக்
கோயில் இப்போதும் பூசிக்கப்படுகிறது.>118

திருக்கோயிலூர் தாலுகா. திருக்கோயிலூருக்குத் தெற்கே 161/2
மைலில் உள்ளது. ஒரு பழைய சமணர் கோயில் இங்கு உள்ளது.>119

செஞ்சிக் கோட்டைக்கு அருகில் 24 தீர்த்தங்கரர்களின் திருவுருவங்கள்
பாறையில் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. (Annual Report of Arch Dept. Southern Circle

Madras. 1912-13. P.7)